Vrijwilligers lijken soms onzichtbaar, maar zijn de ruggengraat van de stad. In Amsterdam doen zo’n 250.000 mensen vrijwilligerswerk. Steeds vaker zijn het jonge stedelingen die zich naast hun studie, werk en sociaal leven inzetten voor de stad. Vandaag gaan we langs bij Joris, die werkt in een hospice in Zuid.
Twee keer per week fietst Joris naar het Valeriusplein voor een dienst in het hospice. Zijn werkzaamheden lopen uiteen. Hij maakt koffie of maaltijden voor de patiënten en helpt de verpleegkundigen waar nodig. “Daarnaast moeten er ook gewoon wasjes gedaan worden, gestreken en andere huishoudelijke taakjes”, vertelt Joris
Tweeënhalf jaar geleden kwam Joris voor het eerst in aanraking met het hospice. Samen met zijn zieke vader was hij op zoek naar een plek waar zijn vader zijn laatste levensfase kon doorbrengen. “Ik was eigenlijk zo ontroerd en geraakt door de manier waarop ze met de bewoners omgingen, dat ik dacht: misschien is dat wel iets voor mij om te doen.”
Werken op een plek waar mensen in de laatste fase van hun leven zijn, klinkt misschien zwaar. Toch ervaart Joris dat zelf niet zo. Juist de kleine, alledaagse momenten maken het werk voor hem bijzonder. “Het is een huis waar mensen sterven, maar mensen vieren hier ook nog elke dag het leven.”
Dat betekent soms samen koffie drinken, een gesprek voeren of simpelweg zorgen dat iemand zich zo comfortabel mogelijk voelt. Joris merkt dat juist die kleine dingen veel kunnen betekenen. ”Soms maak ik voor de bewoners een croque-monsieur in plaats van een simpele tosti, of voeg ik extra zout toe voor patiënten die wat minder smaak hebben”, zegt hij.
Ook het afscheid nemen hoort bij zijn werk. Wanneer iemand in de hospice overlijdt, ziet Joris hoeveel aandacht er wordt besteed aan de laatste momenten. “De manier waarop we hier afscheid van mensen nemen en hoe ze naar buiten gaan, wordt heel waardig gedaan” Het vrijwilligerswerk geeft hem daarom veel voldoening.